در حال آماده‌سازی...
مجموعه‌ای از دلنوشته‌ها و روایت‌های صمیمی از دل بنیاد فجر مهربانی؛ نوشته‌ها و داستان‌هایی که الهام‌بخش مهربانی‌اند.
صداهای خاموشی که بنیاد فجر پناهِ پژواکِ آن‌هاست.
نامه سودا، تجلّی دردناکِ بی‌پناهی دختری ۹ ساله است که پس از فوت مادر، تلخیِ آوارگی در پارک‌ها و حرم را چشیده است.
او سه آرزو دارد: «مادر»، «خانه» و «دوچرخه». امّا اوجِ درد آنجاست که او داشتنِ «خانه» را نه برای تجمل، بلکه پیش‌شرطی برای «درس خواندن» و «استراحت» می‌داند.
این نگاه نشان می‌دهد که او چقدر عمیق معنای امنیت را به‌عنوان پایه‌ی پیشرفت درک کرده، امّا از آن محروم است.
نامه‌ی محدثه؛ روایتِ تکان‌دهنده‌ی کودکی که دیوارهای خانه‌اش به جای امنیت، با اضطرابِ «بدهی» و «دعوا» می‌لرزد
او با صداقتی معصومانه و قلبی لرزان، از ترسِ حضورِ طلبکار (دایی) و فشارِ سنگینِ بدهی (۱۰۰ میلیون تومان) می‌نویسد. امّا دردناک‌تر از فقر مالی، آرزوی او برای «مهربانیِ پدر» است؛ گویی فشارهای زندگی، لبخند را از چهره‌ی پدر و آرامش را از فضای خانه دزدیده است.
محدثه رؤیایی فراتر از اسباب‌بازی دارد: او «نجات از مستأجری» و «پایانِ قرض گرفتن» را می‌خواهد تا عزت‌نفسِ خانواده‌اش حفظ شود و دیگر مجبور نباشند دستِ نیاز به سوی کسی دراز کنند.
نامه علیرضا، تجلّی اراده‌ی نوجوانی است که فقر نتوانسته رؤیای قهرمانی‌اش را شکست دهد.
او سه سال است کشتی می‌گیرد امّا هنوز برای داشتنِ ابتدایی‌ترین ابزار ورزش (کفش کشتی و دوبنده) حسرت می‌خورد. حضور او در نمایشگاه و امید بستن به قرعه‌کشی، نشان می‌دهد که استعداد هست، امّا امکانات نیست.
سهم ما این است که نگذاریم یک قهرمانِ بالقوه، پشتِ سدِ محرومیت متوقف شود.
نامه امیرمحمد، تجلّی بلوغی زودرس و دردناک است. او اسباب‌بازی یا دوچرخه نمی‌خواهد؛ او «حضور پدر» را طلب می‌کند.
معادله‌ی ذهنی این کودک تکان‌دهنده است: خانه داشتن برای او به معنای رفاه نیست، بلکه راهی است تا پدرش مجبور نباشد تمام ساعات روز و شب را برای اجاره‌خانه کار کند. اینکه کودکی بیدار شود و پدر رفته باشد، و بخوابد در حالی که پدر هنوز برنگشته، روایتی تلخ از «یتیمیِ مدرن» در زیر چرخ‌دنده‌های فقر است.
سهم ما درکِ این حقیقت هولناک است که فشار اقتصادی تنها سفره‌ها را کوچک نمی‌کند، بلکه روابط عاطفی را می‌بلعد و پدران را از فرزندان می‌دزدد.
نامه سامان، تجلّی یک تضاد شکوهمند است. او با دردِ آرزوی داشتنِ پدر و مادر آغاز می‌کند، امّا نامه را با آرزوی نجاتِ دیگران به پایان می‌رساند.
این نامه، داستانِ کودکی است که با وجودِ حسرت‌هایش، رؤیای قهرمانی برای دیگران را در سر می‌پروراند و می‌خواهد «مردم را نجات دهد».
سهم ما این است که بفهمیم گاهی بزرگ‌ترین انسان‌ها از دلِ عمیق‌ترین دردها برمی‌خیزند.
نیکوکاری، تنها بخشیدن نیست؛ انتخاب شریک‌شدن در ساختن آینده است.
نیکوکار در بنیاد فجر، نقش یک حامی مقطعی را ندارد؛ او معمار مسیری است که یک کودک را از «محدودیت» به «امکان» می‌رساند.
من هنوز دارم تمرین می‌کنم. من بلدم بخوانم. دارم نوشتن را تمرین می‌کنم. گاهی هم اشتباه می‌کنم، امّا ایرادی ندارد.
معلمم می‌گوید هر کسی حق دارد اشتباه کند، به شرطی که دست از تلاش برندارد.
در بنیاد فجر، نیکوکاری از جایی آغاز می‌شود که آموزش متوقف نماند.
دانش‌آموز کم‌برخوردار، بیش از هر چیز به «امکان ادامه مسیر» نیاز دارد؛ امکانی که اگر به‌موقع فراهم نشود، استعدادها نه از ناتوانی، بلکه از نابرابری خاموش می‌شوند.
آنچه نیکوکاری را از یک عمل ساده انسانی به یک کنش اجتماعی اصیل تبدیل می‌کند، کرامت انسانی است. کرامت، یعنی انسان پیش از آنکه «نیازمند» باشد، «شایسته احترام» است.
در تجربه‌های موفق نیکوکاری، تلاش بر این است که مرز میان «دهنده» و «گیرنده» کمرنگ شود. افراد نه در جایگاه پایین‌دست، بلکه به‌عنوان انسان‌هایی با حق انتخاب، سلیقه و شأن دیده می‌شوند. این تغییر زاویه نگاه، کیفیت اثر اجتماعی را به‌طور معناداری دگرگون می‌کند.
اگر امروز خسته‌ای، اگر فکر می‌کنی درس سخت است یا راه مدرسه طولانی، بدان که کسی هست که به فردای تو فکر کرده است.
کسی که حتی اسم تو را نمی‌داند، امّا دلش خواسته تو کتابت را ببندی و با خیال راحت بخوابی.
یک کیف مدرسه فقط چند تا دفتر و مداد نیست. گاهی یک «شروع تازه» است.
وقتی کودکی با کیف نو وارد مدرسه می‌شود، شانه‌هایش صاف‌تر می‌ایستد. دستش را بالا می‌برد، اسمش را محکم‌تر می‌گوید و باور می‌کند که می‌تواند.
برای نیکوکاربودن لازم نیست پولدار باشی.
گاهی یک لبخند، یک صبر، یا جا دادنِ دیگری در صف هم نیکوکاری است.
اگر یک روز من کمک کردم، دوست دارم طرف مقابلم لبخند بزند نه خجالت بکشد. دوست دارم خودش انتخاب کند، چون من هم دوست دارم انتخاب کنم.
کمک‌کردن باید شبیه دست‌دادن باشد، نه اینکه یکی بالا بایستد و یکی پایین.
اگر جای او بودی، دوست داشتی چه لباسی بپوشی؟ چه کیفی برداری؟ چه رنگی را انتخاب کنی؟
در بنیاد فجر، کودکان فقط «دریافت‌کننده» نیستند؛ بلکه آن‌ها انتخاب می‌کنند.